Ik verloor 1113 volgers en honderden email lezers
6 mei 2021 

Ik verloor 1113 volgers en honderden email lezers

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar over het algemeen houd ik er van als mensen mij aardig en leuk vinden. Ik heb liever dat ze prettige dingen over me zeggen dan dat ze me stom vinden. Ik heb liever dat ik volgers en lezers erbij krijg, dan dat er mensen weggaan. En als ik ergens ben geweest hoop ik dat mensen achteraf zeggen “Fijn dat ze er was.” Niet “Blij dat ze weg is.”

Ik ben net als jij een mens, en mensen hebben nou eenmaal erkenning nodig. En willen ergens bij horen. Móéten voor hun gevoel (vanuit hun oerdrift) zelfs ergens bij horen, want in je eentje kun je als mens niet overleven. Geen mens kan op de wereld overleven zonder enige vorm van ander menselijk contact, en geen mens kan overleven zonder enige vorm van afhankelijkheid. We zijn allemaal afhankelijk van anderen, of we dat nou graag willen of niet. En hoe vaak we “Independent Women” ook mee blèren.
Je bent afhankelijk van een ander als je je favo havermoutreep eet, want hoe denk je dat dat koekie uiteindelijk in jouw land, jouw supermarkt, je boodschappenmandje, je huis en uiteindelijk mond terecht komt? Dankzij anderen.
Je bent afhankelijk van een ander als je dit op de bank zit te lezen, want hoe denk je dat die bank gemaakt wor.. afijn. De boodschap is helder.

Ik zeg niet dat je 100% afhankelijk bent of hoeft te zijn.
En ik zeg niet dat je OVERAL bij moet (willen) horen.
Lijkt me niet gezond, al streven vele mensen wel naar dat laatste.

Ik zeg enkel dat 100% ONafhankelijk zijn een waanidee is, en dat NERGENS bij willen horen niet menselijk en óók niet gezond is.

In de afgelopen 30 dagen hebben zo’n 1113 mensen op Instagram besloten dat ze mij niet meer leuk (genoeg) vonden. En nog eens een paar honderd zeiden “Doei” op mijn emaillijst. Ze vertrokken, ze schreven zich uit, ze ontvolgden.

Nu is dit niets nieuws, want dit is ‘the cirkel of life’ maar dan op social media en internet. Mensen komen erbij, mensen vertrekken weer. Volgers komen, volgers gaan. Lezers lezen, en… lezers lezen niet meer… 🙂

Al sinds ik ooit begon (2014! Wow.) weet ik niet beter. Natuurlijk waren er tijden dat er vooral een stijgende lijn in zat. Bijvoorbeeld in mijn zwangerschap, want dat ‘doet’ het blijkbaar goed op socials. Alle zwangere vrouwen op the gram, en dat zijn er nogal wat, voegen zich dan bij alle ándere zwangere vrouwen op the gram. Baby’s doen het ook goed. Oh en zelfs fertiliteitstrajecten, dus in de hóóp op een zwangerschap of baby, doet het goed. Pijn en verdriet doet het goed. Maar ook zonnige vakanties. Verhuizingen. Mijlpalen en ‘bijzondere’ momenten/dingen dus vooral.

En weet je wat het nóg beter doet, wat echt een ‘follow’-magneet is, maar tegelijkertijd ook een katalysator is van UNfollows? Je uitspreken. Controversiële gedachten delen. Gaan staan voor iets, waarbij er ook een andere kant is. Bijvoorbeeld uitgesproken anti-racistisch zijn, tegen of voor de covidregels zijn, een uitgesproken law-of-attraction-aanhanger (of hater) zijn, of je politieke voorkeur duidelijk naar voren schuiven.
Allemaal recepten voor ‘ergens bij gaan horen’.
Ook allemaal recepten voor ergens NIET meer bij gaan horen.

Als je uitgesproken anti-racistisch bent dan word je omarmd door andere anti-racistische mensen, maar hoor je automatisch niet meer zo bij de kant waarbij men roept dat ‘All LiVeS mAtTer’ en ‘jE tEGeNwOoRdiG OoK niKs MeEr MaG zEgGen’.

Nu zijn er natuurlijk, naast rechts en links, ook middens. Grijze gebieden. Een beetje bij het een horen en een beetje bij het ander horen.
Je kunnen vinden in meerdere kanten.
Nuance, zouden we het ook kunnen noemen.
Ik bevind me daar op vele gebieden.
Maar op sommige gebieden ben ik heel duidelijk wel degelijk aan één kant te vinden. En als ik dat uitspreek, dan kan ik erop rekenen dat er mensen ‘van de andere kant’ zijn die op ontvolgen klikken in het online leven, en simpelweg geen of minder contact opnemen in het offline leven. Of er met me over in discussie gaan, maar dat is nu even het punt niet.

Het punt is dit: ons menselijk brein is eigenlijk niet gemaakt en geëvolueerd genoeg om kennis te hebben van het feit dat er 1113 mensen ‘stoppen’ met jou leuk/interessant/volgbaar te vinden. In het offline leven gebeurt dat namelijk ook aan de lopende band, maar ten eerste zijn het er dan een handjevol en geen honderden of duizenden tegelijk, en ten tweede ben je je er dan minder bewust van. Je kunt het niet echt ergens zien in statistieken en cijfers, en de meeste mensen zeggen het ook niet recht in je gezicht. Eigenlijk gelukkig maar, want hoe normaal en oke het ook is dat niet iedereen ‘jouw people’ is, is het niet prettig om steeds te zien of horen dat mensen bij jou afhaken.

En toch is dat wel de boodschap die ik je met dit betoog wil meegeven: laten we niet rouwig zijn om wie er afhaakt. Of dat nou offline of online is: laten we meer senang worden bij mensen die afscheid van ons nemen. Niet iedereen hoeft jouw cup of tea te zijn, niet iedereen hoeft jouw denkbeelden te delen en niet iedereen hoeft zich te kunnen vinden in wat je zegt.
Sterker nog: hoe duidelijker jij weet wie je bent, waar je voor staat en wat je belangrijk vindt in het leven…. Hoe meer mensen je zult verliezen. Dat is iets goeds: dat zijn namelijk mensen die niet bij jou passen. Mensen die je alleen maar bij je zou kunnen houden als JIJ zou schipperen. Als je zou (blijven?) pleasen, je aanpassen, je mening afzwakken… als een kameleon. De jaknikker. De meebuiger. De schouderophaler. Wat heb je dan precies aan die relatie?

Je zult, als je bereid bent om te stoppen met pleasen en starten met mensen te verliezen, namelijk ook méér mensen vinden die WEL bij jou passen. Mensen die jou niet zouden hebben gevonden, als jij je als een blad in de wind had blijven gedragen. Mee waaiend met alle winden. Ze vinden jou pas als je jezelf bent, en zij zich dáárin kunnen vinden.

Want had ik al verteld dat ik in de afgelopen 30 dagen misschien wel 1113 volgers verloren was, maar in de afgelopen maanden ook 5000+ volgers erbij kreeg?

😉 Nee he?

Dat is het grappige en het trieste aan waar in de psychologie termen als ‘verliesaversie’ en de ‘negativity bias’ voor zijn: je bent meer gefocust op dat wat je kwijtraakt dan dat wat je wint. Je voelt meer pijn van de 1113 verloren mensen, dan blijdschap van de 5000 mensen die je erbij kreeg. En je bent banger om nog meer mensen te verliezen (terwijl die niet eens bij je passen), dan dat je uitkijkt naar het meer verkrijgen van nieuwe mensen (die wél bij je passen). Totaal onlogisch, maar werkelijk nou eenmaal hoe we bedraad zijn.

Ik kan er nog veel meer over zeggen, maar wil je in eerste instantie vooral even vragen om je gedachten hierover te delen met me. Ik ben echt benieuwd of dit jou een inzicht gaf en hoe jij hierin staat. Je kunt onderaan dit bericht een reactie plaatsen!

Maar als er iéts is waar je vandaag voor wilt openstaan, laat het dan dit zijn: jij bent goed genoeg zoals je bent. Je mag erkenning wensen, want dat wenst ieder mens. Maar vraag erom/wens het van de juiste mensen. Niet van iedereen.  Je hoeft geen eeuwige kameleon te zijn. Jij bent geboren om jezelf te zijn. En er zijn altijd mensen die bij je passen, er is altijd publiek dat voor jou wil juichen. Je gaat het alleen niet vinden als jij country blijft spelen in het hardrock-café…

Janne

Over de schrijver
Oprichter van Anders Kan, auteur van het boek 'Wat nou als het ook anders kan?' (Bestseller 60 lijst + bestseller op Bol) en bekend van haar nuchtere visie op mindset en persoonlijke groei, haar blogs, podcasts & Instagram account. Naast schrijver, ondernemer en coach is Janne gewoon mama en mens.
Kristien
Door

Kristien

op 6 May 2021

Ik kreeg jouw mail en ik heb geen idee waarover jij je hebt uitgesproken waardoor je die volgers verloten hebt. Ik heb je namelijk al een tijdje geleden ontvolgd (in een Instagram opruimactie, verder niets persoonlijks). Misschien moet je dat er even bij vertellen in je verhaal, dat maakt het wat duidelijker voor je niet Instagram volgers.

Janne-Schuijn
Door

Janne-Schuijn

op 6 May 2021

Oh, maar dat is het punt helemaal niet. :-) Ik kan ook onmogelijk exact weten waarom ieder van die +1000 mensen me op dát moment ontvolgden, omdat dat allerlei redenen gehad kan hebben. Het gaat er juist om dat ik dat niet probeer te achterhalen en lekker mezelf blijf, ongeacht of mensen ontvolgen of juist aanhaken. Omdat er altijd wel iemand gaat zijn die zich kan vinden in wat je zegt, én altijd wel mensen gaan zijn die zich er niet in gaan vinden.

Bianca
Door

Bianca

op 6 May 2021

Biologisch, evolutionair gezien kúnnen we dus eigenlijk niet comfortabel zijn bij het verliezen van volgers. Wat ik hieruit meeneem is dat ik me niet anders ga gedragen om die volgers dan maar vooral niet kwijt te raken. Dáár zouden we wat comfortabeler bij mogen zijn: je uitspreken zonder bang te zijn dat mensen je niet aardig vinden.

Janne-Schuijn
Door

Janne-Schuijn

op 6 May 2021

Verlies of 'afstoting' van volgers, verlies/'afgestoten' worden van andere mensen (collega's, familieleden, vrienden) zijn inderdaad evolutionair gezien dingen waar we moeite mee moéten hebben. Want niét bij de groep horen was vroeger levensgevaarlijk, en nu nog steeds niet optimaal of handig. Maar precies wat je zegt: je anders gaan gedragen helpt niet, want: dan 'red' je daarmee misschien wel die mensen die je anders afstoot, maar vervolgens stoot je weer andere mensen af die je anders had gered ;-)

Marinda
Door

Marinda

op 6 May 2021

Niet rouwig zijn om wie afhaakt vind ik lastig. Online speelt dat bij mij niet omdat ik geen volgers heb, maar offline wel natuurlijk. Soms zijn het mensen waar ik veel aan had, mij fijn bij voelde. Ik snap dat het leven soms zo loopt maar sta mezelf ook toe daar soms wel degelijk rouwig om te zijn. Het bestaat bij mij allebei; blij met nieuwe mensen in mijn leven en verdriet voor hen wiens wegen scheidden van de mijne. Om welke reden dan ook.

Janne-Schuijn
Door

Janne-Schuijn

op 6 May 2021

Ja, eigenlijk zou ik dat anders moeten verwoorden: laten we niet bang zijn om rouwig te zijn dat er mensen gaan afhaken. En laten we accepteren dat beide bij het leven hoort, en dat dat de 'prijs is die je kunt betalen' voor jezelf kunnen en willen zijn. Het is heel normaal en menselijk dat het je wat doet dat er wegen scheiden in het leven: dat is juist wat ik probeerde te zeggen met het begin van 't schrijven... we snakken allemaal naar erkenning, erbij horen en verbondenheid. Dat is een psychologische basisbehoefte, notabene. <3

Aurora
Door

Aurora

op 6 May 2021

Ik heb best wel verlatingsangst. Iets dat is ontstaan in mijn jeugd, ik ben ook bijna iedereen kwijt geraakt. Nu heb ik begin dec de diagnose baarmoederhals kanker gekregen. En op voorhand al veel gelezen en gehoord dat de meeste mensen vrienden kwijtraken. Omdat ze het niet begrijpen, er niet mee kunnen/willen omgaan etc. En op dat punt ben ik nu ook beland. Ik vind het enorm moeilijk om daar 'positief' (krijg jeuk van dat woord) naar te kijken. Maar weet dat het verstandig is geen energie in mensen te steken die dat ook niet in mij doen. Maar ik ben bang dat ik nog wel vaak op m'n bek zal gaan...want ik ben oh zo bang nog meer mensen te verliezen.

Janne-Schuijn
Door

Janne-Schuijn

op 6 May 2021

Wat een heftig nieuws, Aurora. En dat je aangeeft dat je nu op dat punt bent beland, dat lijkt me vreselijk moeilijk. Volgens mij is daar positief naar kijken niet alleen jeuk-krijgend, het is ook onnodig en misschien wel onmogelijk. Geen energie steken in mensen van wie je dat niet terugkrijgt: mee eens. Maar positief kijken naar mensen die je kwijtraakt omwille van een diagnose/ziektebeeld... nee. Niet alles in het leven is positief. Heel veel zelfs niet. En dan kunnen we wel makkelijk zeggen 'het is maar net hoe je er mee omgaat' maar dat is ook te makkelijk gezegd. Soms hebben we daar (veel) hulp bij nodig, wat ik me kan voorstellen bij verlatingsangst zeker in deze situatie. Ik hoop dat je dat krijgt <3 alle liefs!

Aurora
Door

Aurora

op 6 May 2021

Heb gelukkig al een aantal jaar een hele fijne psycholoog. Nee dat is misschien ook wel weer zo, uiteindelijk zal ik ermee om moeten leren gaan. Want mijzelf wegcijferen, zeker in deze situatie, is natuurlijk niet goed.

Nina
Door

Nina

op 6 May 2021

Dit is precies waar ik vandaag mee worstelde op mijn werk. Bedankt voor deze eyeoper. Ik ben iemand die meer waarde tilt aan de mening van een ander, dan die van mezelf. Deze blog zorgde ervoor dat het normaal is om het negatieve te onthouden. En zelf ervoor moet zorgen dat het positieve blijft hangen.

Janne-Schuijn
Door

Janne-Schuijn

op 10 May 2021

Ja, vooral je laatste zin is enorm treffend en daar neem je de regie mee :-) mooi gezged!

Renee
Door

Renee

op 8 May 2021

Ik vind het altijd interessant om jou gedachtegang te volgen en je mails te lezen. En je weet vaak ook goed die tweestrijd van dingen te benoemen. Terwijl ik deze mail/blog lees, moet ik steeds denken aan een half jaar geleden ofzo toen je iedere vrijdag je volg lijst doornam om te checken van wie je wel en van wie je geen energie meer kreeg. Om op die manier je informatie toestroom ook fijn te houden voor jezelf. Dit doe ik nog steeds af en toe. Er zijn zoveel prikkels en er wordt zoveel content gemaakt, dat bewust kiezen belangrijk is. Het gevaar blijft dat we overladen worden met meningen en tips. Op mijn eigen tijd en voor mezelf blijf ik jouw mails lezen. Fijne dag!

Janne-Schuijn
Door

Janne-Schuijn

op 10 May 2021

Wat goed dat je het zegt Renee, die gooi ik er binnenkort weer eens in op social media of in een mail. Ik doe het zelf ook nog regelmatig inderdaad en het blijft helpend. Ook in je offline leven trouwens ;-) Thanks voor je mooie reactie.

Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down